Karadeniz'de yayla turizmi
Karadeniz kıyıları sahip olduğu bitki örtüsünü sadece bol yağmuruna değil, nemli ve sisli havasına da borçlu. Karadeniz yaylaları köknar, ladin, sarıçam, sedir, kayın, meşe, ıhlamur, karaağaç, gürgen, kızılağaç, yabani fındık gibi ağaç türleriyle kardelen, yabani açelya, orman gülü ve gökovan gibi binlerce çeşit kır çiçeği ile kaplı. Karadeniz Bölgesi’nde 2 bin yayla bulunmasına rağmen, ne yazık ki bunlardan çok azı dışardan gelen misafirlerin konaklama ve yiyecek ihtiyaçlarını karşılamalarına imkan tanıyacak şekilde organize edilmiş. Karadeniz’deki yayla köylerinde sadece yazın oturuluyor, kışın boşlar. Orman kuşağındaki dağınık köylerin aksine genellikle derli toplu yapıdalar. Evler bazen ahşap, bazen taş, çoğu zaman altı taş üstü ahşap. Toros yaylalarının aksine, çadırlı göçebeliğe Karadeniz’de hiç rastlanmıyor. Karadeniz halkı tarihin eski çağlarından beri yazın yaylaya göçmüş. Yayla mevsimi haziran, temmuz ve ağustos aylarını kapsıyor. Her hafta ayrı bir yaylada şenlik oluyor; eğlence ve horonun kontrolden çıktığı, eğlenceli törenler. Tipik yayla kokusu ıslak toprak, inek gübresi ve isli çıra karışımı. Bağımlılık yapan, sarhoş eden bir koku. Bu kokuyu koklamamış olanın Karadeniz’i tanımış olduğu söylenemez. Bir kez koklayanın bir daha unutmayacağı da muhakkak.
